ديپلماسي جاسوسي آمريکا در قبال ايران
روزنامه نيويورکتايمز 11 نوامبر 2011 (20 آبان) در مقالهاي به گزارش آژانس بينالمللي انرژي هستهاي در مورد برنامه هستهاي ايران و تکيه بيش از حد آمريکا بر اطلاعات جاسوسي در سياستهاي خود در قبال ايران پرداخت و نوشت: پس از هفتهها گمانهزني در مورد جنبههاي نظامي برنامه هستهاي ايران، اظهارات دولت اوباما در مورد گزارش آژانس بينالمللي انرژي هستهاي که اخيراً منتشر شد، محتاطانه و ميانهروانه بوده است. مقامات آمريکا ميگويند تمام يافتههاي اطلاعاتي آمريکا در گزارش آژانس گنجانده نشده است. در واقع، اين گزارش، نشاندهنده اجماع بينالمللي است. اين واقعيت، چالشي گستردهتر را نشان ميدهد اينکه آمريکا با مسئله اعتبار روبهروست. کشورهاي کليدي با برآورد آمريکا در مورد ايران موافق نيستند و احتمال اينکه آمريکا اطلاعات مهمتري را فاش کند، وجود ندارد. با وجود اين، نکته مهمتر که کمتر قابل فهم است، دو مسئله ساختاري طولانيمدت و بسيار خطرناک درون دولت آمريکا است که اين مسئله را جدي ميکند: تکيه بيش از حد بر اطلاعات جاسوسي و استفاده اندک از منابع ديپلماتيک در تدوين سياستهاي آمريکا در قبال ايران.
در ادامه مقاله آمده است: اتهامات اخير عليه ايران نشاندهنده نقش حياتي اطلاعات جاسوسي در کمک به سياستگذاران براي جمعآوري اطلاعات و تصميمسازي در مورد چالشبرانگيزترين مسائل است. تصور ميشود اطلاعات جاسوسي، بخشي از پازل اطلاعات مربوط به ايران را تشکيل ميدهد. اتکاي بيش از حد بر اطلاعات جاسوسي بهمنظور حمايت از تصميمهاي سياسي کليدي به تحليل ناقص منجر ميشود که فضايي کاملتر براي تصميمسازي صحيح ندارد؛ به موازات آنکه اين خلأ اطلاعات با گذشت زمان بيشتر ميشود و به تبع آن، احتمال برداشتها و تفسيرهاي اشتباه، محاسبات اشتباه و اشتباهات خطرناک بالا ميرود. اطلاعات جاسوسي، جايگزيني براي فعاليت حساس ديپلماتها نيست و به نظر ميرسد در مورد ايران تدوين سياست خارجي عمدتاً مبتني بر اطلاعات جاسوسي است. در کلام سادهتر، روند حياتي امنيت ملي در قبال ايران طي بيش از سه دهه گذشته تغيير کرده و سياستمداران آمريکايي بهجاي ترميم اين روند، به آن آسيب زدهاند.
در پايان مقاله آمده است: حضور ديپلماتيک در تهران در پرهيز آمريکا از تکرار اشتباهات حياتي است. محدوديتهاي اطلاعات جاسوسي شرايط کنوني را غيرقابل تحمل ميکند. در عراق، اتکاي بيش از حد بر اطلاعات جاسوسي و کمبود گزارشهاي ديپلماتيک به مقامات دولت بوش اجازه داد با مصونيت تصميماتي را اتخاذ کنند. آنها مدعي شدند اطلاعات جاسوسي بسيار محرمانه از سياستهايشان حمايت ميکند. در واقع، اطلاعات جاسوسي که به لحاظ دقت و صحت بررسي نشده بود، به تحليلهاي نامتوازن و تصميمهاي فاجعهآميز منجر شد.