نيويورکتايمز: سوريه، پاشنه آشيل ايران؟!
پايگاه اينترنتي نيويورکتايمز 7 فوريه 2012 (18 بهمن) در مقالهاي به تهديدات رژيم صهيونيستي در مورد حمله به ايران پرداخت و نوشت: بحث کنوني در آمريکا و اسرائيل در اين روزها متمرکز بر احتمال حمله اسرائيل به تأسيسات هستهاي ايران است. در واقع، يک بعد اين موضوع را ميتوان در نتيجه تحولات سوريه ديد که در صورت سرنگوني حکومت بشار اسد، ايران در بنبست راهبردي قرار ميگيرد. جايگاه ايران در سوريه سبب شده نظام ديني ايران در موقعيت قدرت قرار گيرد و سياستهاي خشونتآميز منطقهاي خود را دنبال کند. محروم کردن ايران از قطب منطقهاي خود در سوريه ميتواند به قطع بازوهاي نيابتي ايران يعني حزبالله لبنان و حماس در غزه منجر شود که اين مسئله به اعتبار و جايگاه داخلي و بينالمللي ايران ضربه جدي خواهد زد و يک پيامد احتمالي چنين تحولي ميتواند تعليق غنيسازي اورانيوم در ايران باشد. اين گزينه بسيار ايمنتر و مطلوبتر از گزينه جنگ است.
در ادامه مقاله آمده است: سوريه به پاشنه آشيل ايران بدل شده است. ايران تمايل دارد تسلط خود را فارغ از آنکه سرنوشت اسد چه ميشود، حفظ کند. اسرائيل و غرب بايد با هر هزينهاي از اين سناريوي ايران جلوگيري کنند. هفته گذشته، رياست اطلاعات نظامي اسرائيل در مورد 200 هزار موشک و راکت در غزه، لبنان و سوريه سخن به ميان آورد که ميتوانند تمام مراکز جمعيتي اسرائيل را هدف قرار دهند. اين خطر فزاينده وجود دارد که تسليحات پيشرفته سوريه به دست گروههاي تروريستي بيفتد. حضور ايران در سوريه براي تداوم اين تهديدات، حياتي است. در اين مرحله، بشار اسد بايد سرنگون شود. خارج کردن ايران از سوريه براي امنيت اسرائيل حياتي است. در صورتي که بشار اسد سرنگون شود، هژموني ايران در سوريه بايد پايان يابد.
در پايان مقاله آمده است: وضعيت نابسامان کنوني سوريه شانسي بيسابقه براي خلاصي از نقش مخرب ايران در جامعه بينالملل است. پايان حضور ايران در آنجا خطر کمتري براي تجارت و امنيت بينالملل در مقايسه با تشديد تحريمها يا جنگ عليه ايران دارد. روسيه و چين نيز که هفته گذشته قطعنامه سازمان ملل را وتو کردند، بايد درک کنند که سرنگوني بشار اسد ميتواند منافع آنها را نيز تأمين کند.
تحليل: وتوي روسيه و چين در شوراي امنيت که مانع تصويب پيشنويس قطعنامه عليه سوريه شد، تمام برنامههاي غرب براي سرنگوني بشار اسد را به هم ريخت و انتظار بود که پس از آن، چنين بحثهايي مطرح شود، همچنانکه غربيها سُفرايشان را از سوريه فرا خواندند. يکي از محورهايي که پس از وتو در برنامه تبليغاتي آنها قرار گرفته، برجسته کردن موضوع ايران در مسائل سوريه است تا با توجه به دشمني غرب با ايران بتوانند خيز دوبارهاي عليه سوريه بردارند.