حدود دو هفته پيش، روسيه و چين پيش‌نويس قطعنامه‌اي را که کشورهاي عربي و غربي عليه حکومت سوريه به شوراي امنيت سازمان ملل ارائه کرده بودند، وتو کردند و بين نماينده روسيه و قطر بر سر اين وتو مشاجره شديدي درگرفت.

کشورهاي عربي و غربي که از اين وتو بسيار خشمگين شده بودند، تصميم گرفتند کارشان را از مسير ديگري دنبال کنند. غرب و به‌ويژه آمريکا انجام اين مأموريت را به‌عهده کشورهاي عربي با محوريت قطر و عربستان گذاشته‌اند و از پشت صحنه، آن‌ها را هدايت مي‌کنند. براساس اين مأموريت، قطر و عربستان چند روز پيش، قطعنامه پيشنهادي را با ادعاي محکوميت نقض حقوق بشر در سوريه به مجمع عمومي سازمان ملل ارائه دادند که در رأي‌گيري دو روز پيش با 137 رأي موافق، 12 رأي مخالف و 17 رأي ممتنع به تصويب رسيد. اگرچه نتيجه اين رأي‌گيري الزام‌آور نيست؛ اما به نحوي وتوي روسيه و چين را تضعيف مي‌کند و باعث جسورتر شدن گروه‌هاي تروريستي مي‌شود که در سوريه فعال هستند. اين قطعنامه با بهانه حقوق بشر ارائه شده؛ اما هيچ اشاره‌اي به جنايات تروريست‌ها نکرده و با هدف کاملاً سياسي در آن از بشار اسد خواسته شده قدرت را واگذار کند. از حوادث عجيب در زمان رأي‌گيري اين متن پيشنهادي، قفل شدن زودهنگام دستگاهي بود که نمايندگان بايد با آن رأي مي‌دادند، اين حادثه غير عادي و ساختگي، براي آن بود که تعداد آراي مخالف کمتر ثبت شود و با اعتراض برخي ازکشورها مواجه شد. تصويب قطعنامه فوق نمي‌تواند نقطه تحول در توطئه عربي و غربي عليه سوريه محسوب شود؛ اما حرکت تدريجي‌اي است که نشان مي‌دهد کشورهاي عربي و غربي در حال نزديک شدن به نقطه‌اي هستند که پس از وصول به آن، ديگر مجال و امکاني براي عقب‌نشيني ندارند، به‌ويژه کشورهاي عربي؛ از اين‌رو کشورهاي حامي سوريه بايد تا پيش از آن مرحله به خود آيند و به اين گروه از کشورها اجازه ندهند به آن نقطه برسند که در اين صورت، صحنه به‌گونه‌اي به هم خواهد خورد که معلوم نيست با چه هزينه‌اي به سامان برسد!