چرا ترکیه، آری؟
سه روز پیش(20/1/91) سرمقاله «اخبار و تحلیل‌ها» با عنوان «چرا ترکیه، نه؟» به مذاکرات هسته‌ای ایران با اعضای 1+5 اختصاص پیدا کرد. در آن مطلب، به اختصار آمده بود که چرا ایران نباید میزبانی ترکیه را برای مذاکرات پیش‌گفته بپذیرد؟ در زمانی که یادداشت ذکر شده درج شد، تقریباً بحث رویگردانی ایران از انجام مذاکرات در ترکیه کاملاً رسانه‌ای و فراگیر شده بود به‌گونه‌ای که بسیاری از رسانه‌های بین‌المللی یا مستقیم و یا غیرمستقیم به آن می‌پرداختند. ناکامی نشست مخالفان سوریه در استانبول که ترکیه صحنه‌گردان آن بود، استحکام مواضع ایران درباره مسائل منطقه‌ای و بین‌المللی و تحریم‌ها و همچنین مبهم بودن وضعیت سیاسی و اقتصادی بسیاری از کشورهای غربی و تصمیم قاطع ایران برای انتخاب محلی به‌غیر از ترکیه برای مذاکرات هسته‌ای، فشار سنگینی را بر ترکیه آورد. پس از آن بود که ترکیه متوجه شد رفتار نسنجیده‌اش درحال ضربه‌زدن به برنامه‌هایی است که یکی از حلقه‌های مهم آن، برخورداری از میزبانی مذاکرات هسته‌ای ایران با 1+5 است. از این‌رو دولتمردان ترکیه تا حدودی به خود آمدند و برای جبران رفتار عصبی اردوغان، داوود اوغلو، وزیر خارجه این کشور را وارد صحنه کردند و وی در موضع‌گیری جبران‌کننده، از اینکه ایران مدبرانه بغداد را برای گفت‌وگوها پیشنهاد کرده است، تمجید کرد و در نهایت، روز گذشته رسماً اعلام شد که ایران پذیرفته دور اول گفت‌وگوها در استانبول باشد و دور دوم در عراق. درباره اینکه چرا ایران پس از یک رویگردانی چند روزه از ترکیه دوباره به ترکیه روی آورد، نکات غیررسمی بیان شده که به‌نظر می‌رسد صحت داشته باشد؛ زیرا دقیقاً همان مواردی هستند که ترکیه با آن‌ها برخورد نامناسب و بسیار منفعت‌طلبانه داشت و با این رفتارش، نظر مثبت ایران را برای برگزاری نشست در ترکیه از دست داد. این نکات عبارتند از: خرید نفت، مسائل مربوط به سوریه و مباحث هسته‌ای؛ که به‌نظر جا دارد موضوع سپر دفاع موشکی هم به آن اضافه شود. در هر صورت، ایران با دادن فرصت مجدد به ترکیه، مقامات سیاسی این کشور را در آستانه امتحان بزرگی قرار داده است.